و دیگر هیچ

دلتنگ همه روزهایی ام که از عاشقی بیخود،

سر به سینه آسمان سپرده بود،

سرود عشق سر میداد.

.

.

غافل از بازی روزگار،

که دلدادگان را به بیراهه میکشاند،

و پاکی را برنمیتابد.

.

.

و به قعر چاهش کشاندند،

به دروغ.

.

چه لذتی میبرند،

از همراه دیدن همگان در غفلت.

این سال هم خواهد گذشت. 

و باز هم من هستم، 

  و 

    من، 

         . . .

               ولی، 

                      نه اینجا.

دلتنگی،

برای کسی که 

نمیتوانی انتظارش را برآورده کنی،

. . .

و تنهایی.

این چاه، 

دیگر منتظر کسی نیست.

تنها خود و قورباغه اش.

پینوشت:

            از امروز صبح،

            در گوش چپم،

            صدای سوت ممتدی،

            لانه کرده.

                         .  .  .

            دیوانه ام نکند، خوب است.

حس ناخوش آیند چاهی در من هست.

تماشاگر مسافرانی که

برای شنیدن صدای پژواک صدای آب،

سنگی در آن می اندازند.

. . .

کمی دل میدهند،

به صدای موجها و تلالو نور در دیواره های چاه،

. . .

و 

بعد

.

.

.

خمیازه ای،

. . .

و در انتها،

تنها صدای رفتن گامهای خسته آنها،

(که فراموش کردند، 

شنیده ها و دیده هایشان را)

باقی می ماند.

در ذهن تاریک چاه.

این سالها . . .

تنها امید دل تنگش،

قورباغه ای با وفا است،

که همیشه

در کناره ای از بستر زلال قعر چاه،

با صدای گرفته اش،

می خواند،

و می خواند،

تنها.

. . .

و با امید به دیدار هلال ماهی،

که گاه سر از تاریکی بیرون می آورد.

و بعد،

.

.

.

تاریکی،

و 

تنهایی،

و

سکوت.

دوست من،

آرامش در درون توست،

. . .

در بیرون از تو،

جز هیاهوی هیچ در هیچ زندگی،

خبری نیست.

جستجو کن آرامش را 

در درون خودت،

نه در کسی،

یا چیزی.

که همه کس و هم چیز،

رفتنی اند.

و تنها تو ماندنی هستی،

. . .

با همه ی زیبایی های روحت.

ای بازیگر! گریه نکن! ماهمه مون مثل همیم

                                   (خواننده: سیاوش قمیشی)

احساس خفگی بهم دست میده، وقتی که این پیغام ها رو میبینم.

صبورانه در انتظار زمان بمان . . .

هر چیز در زمان خود رخ میدهد.

حتی اگر باغبان، باغش را غرق آب کند،

درختان خارج از فصل خود میوه نخواهند داد.

عابری در گذر از کوچه نزدیک دلم میپرسید:

              این چه عطریست که از کوچه بن بست دلت می آید؟

تازه من فهمیدم،

              که چقدر خاطره ها خوش بویند.

(نویسنده: ناشناس)

موج،
     موج،
          موج،
به اندازه ی یک دریا.
بلند نمی شوند،
برای هر خاشاکی.
...
که برای عاشقی،
دریایی صبر باید.
...
و شکستن و به هم پیچیدن و محو شدن،
زمان رسیدن به معشوق.
...
ساحلی که به تماشا نشسته،
التماس پنجه های کف آلودی را،
که همواره نوازشش می کنند،
و
دیگر
هیچ.
 

 (برای فاصله !) در این روزهای روز به روز محو شدن.